miércoles, 11 de abril de 2012

Luna De Abril

Luna de Abril para Iago
Luna nace entre montañas por el camino de Santiago. Hace el camino al contrario, esta vez, no abrazará a Iago.
Luna juega a esconderse entre las camelias, se pasea por la huerta tan cerca, tan cerca, que Iago piensa ¿Si tuviera una escalera?... Pero Luna se da cuenta, pega un salto y se posa en el tejado.Cegados por la luz, los gatos le hacen sin saberlo cosquillas con el rabo, y Luna pega otro salto y se mete otra vez en el camino de Santiago. Pero siempre a la contra, esta vez, no abrazará a Iago. Luna sigue caminando por el camino de estrellas, caminando al contrario.

Iago la mira… ¡que guapa esta por ese camino de estrellas! ¿A dónde ira Luna caminando al contrario? Luna ya está muy alta, y caminando a la contra, a la contra se tropieza con un carro, ¡un carro de estrellas mágicas! parecen formar una cometa, ¡como la de Iago! Pero luna sigue el camino a la contra, y ya está tan alta que luna esta vez, no abrazará a Iago.
Iago ve a Luna, y luna ve a Iago… Entonces, ella decide bajar, y lo hace tan rápido rodando y rodando sin control, bajando tanto, tanto, ¡hasta el mar! Que rodando, despierta a las gaviotas. Y entre ellas, Luna ve el mar y se deja llevar. Por el camino de Santiago siempre a la contra, esta vez luna no abrazará a Iago. Porque Luna quiere que Iago vea como ella viene al mar, para abrazar esta vez, al Océano tlántico.Luna de Abril

Lúa De abril
Lúa nace entre montañas polo camiño de Santiago. Fai o camiño ao contrario, esta vez, non abrazará a Iago. Lúa xoga a esconderse entre as camelias, paséase pola horta tan cerca, tan cerca, que Iago pensa Se tivese unha escaleira?... Pero Lúa dáse conta, pega un salto e póusase no tellado. Cegados pola luz, os gatos fanlle sen sabelo cóxegas co rabo, e Lúa pega outro salto e métese outra vez no camiño de Santiago. Pero sempre á contra, esta vez, non abrazará a Iago. Lúa segue camiñando polo camiño de estrelas, camiñando ao contrario.
Iago míraa... ¡que guapa esta por ese camiño de estrelas! Onde ira Lúa camiñando ao contrario? Lúa xa está moi alta, e camiñando á contra, á contra tropézase cun carro, ¡un carro de estrelas máxicas! parecen formar unha cometa, ¡como a de Iago! Pero lúa segue o camiño á contra, e xa está tan alta que lúa esta vez, non abrazará a Iago.
Iago ve a Lúa, e lúa ve a Iago...Entón, ela decide baixar, e faio tan rápido rodando e rodando sen control, baixando tanto, tanto, ¡ata o mar! Que rodando, esperta ás gaivotas. E entre elas, Lúa ve o mar e déixase levar. Polo camiño de Santiago sempre á contra, esta vez lúa non abrazará a Iago. Porque Lúa quere que Iago vexa como ela vén ao mar, para abrazar esta vez, ao Océano Atlántico.
Avoa Cris

Luna de Abril
Cuentos de camelias y otros relatos creados por abuela Cris.
Para el 2 de Abril día mundial de la concienciación sobre el autismo.

martes, 6 de marzo de 2012

Dedicado al Grupo Escolar de Marín

Foto de abuela Cris (6 años) "Grupo Escolar 1956" - Para el día de la mujer trabajadora-

Mi hermano Jorge tenía siete años, él iba caminando todos los días a su colegio “El Grupo Escolar de Marín”

Papá tenía un trabajo muy bonito, era carpintero de ribera, es decir podía construir barcos aunque las más de las veces los reparaba.

Cuando nací mamá y papá tenían claro que mi nombre seria el de Cristina y ahora que ya tenia tres años mi nombre sonaba más por Cris

Entonces las cosas para la familia no eran fáciles y mamá pensó que podría recuperar su antiguo trabajo. Para eso Cris tendría que ir al colegio. Jorge podría llevarla de la mano él siempre cuidaba mucho de su hermana pero… tenían un problema, hasta los cuatro años no admitían a nadie en el Grupo Escolar.

Entonces mami se armó de valor y fue a ver a Doña Carmen, así era como se llamaba la profe de los más pequeños. Hablaron de mí y muy pronto empecé a ir al colegio de la mano de mi hermano.

Todos los niños y niñas progresaban adecuadamente, pero a mí me costaba mucho más. Doña Carmen que nunca se rendía trabajo y trabajo hasta que consiguió que yo fuera capaz de leer y escribir. Una mañana en clase justo el día de mi cumpleaños Doña Carmen entre enfadada y satisfecha me dice –

“Ya tienes cinco años y aun empiezas a leer ahora”

Yo muy segura de mí misma dije –

¡Yo no tengo cinco años, tengo cuatro!

Doña Carmen pregunto a mamá muy seriamente

¿Por qué me engaño con la edad de su hija?

Mamá dijo, “yo tenia que ir a trabajar, necesitaba traer la niña al colegio” ¿podrá perdonarme?

Doña Carmen abrazo a mi madre mientras le decía-

“No vuelva a mentirme jamás, cuando tenga un problema hablemos antes, pero ¿sabe una cosa? Ahora Cris es la niña más joven de la clase que ya sabe leer y escribir con tan solo cuatro años”

Doña Carmen fue una profesora para mí excelente, buena persona y con la que siempre estuve en contacto, ella vivía en Pontevedra y cuando nos encontrábamos, siempre, siempre lo primero era darnos un abrazo.

sábado, 4 de febrero de 2012

Calendario de Exposiciones, Camelias 2012

El 4 y 5 de Febrero se celebran estas dos exposiciones
III Exposición de camelias na Rocha Vella (Santiago)
y IV Exposición da camelia en Rubiáns (Villagarcia de Arousa)

En este enlace podéis ver todas las fechas y lugares donde se celebran las distintas exposiciones de camelias que se celebran este año.

De todos los que tenga documentación digital los iré publicando

lunes, 30 de enero de 2012

VI exposición de Camelias de Domaio. Una agradable sorpresa

En la VI exposición de camelias de Domio organizada por la “Asociación de mulleres Poza Da Moura” entre muchas satisfacciones, me esperaba una agradable sorpresa, un hermoso trabajo realizado por Marité que me llegó directo al corazón. Es la recreación artística de una de mis fotografías, un trabajo muy bien hecho con su toque personal y mágico. Marité muchas gracias por elegirme es un honor ser motivo de inspiración para una de tus obras.

Marité con su obra



…Y esta es la fotografía hecha por mí que también aparece en la portada del calendario de la Asociación Española de la Camelia, que este año han sido tan amables de contar con mis fotografías para los doce meses del año.

Gracias a todos, soy muy feliz por estos buenos resultados.
Besos. Abuela Cris

miércoles, 25 de enero de 2012

VI exposición de la camelia en Domaio.


Para este próximo fin de semana (28 y 29 de Enero) se organiza la VI exposición de la camelia en Domaio. No podéis perderla, hacer todo lo posible por ir, para los amantes de esta flor es ya un clásico irrenunciable y para los nuevos puedo aseguraros que os encantara visitarla y podréis disfrutar del pueblo de Domaio un lugar delicioso al otro lado de la ría de Vigo.

Besos. Abuela Cris

sábado, 21 de enero de 2012

La camelia triste


Había una vez una joven y hermosa camelia… bueno lo de joven ya es sabido, puesto que las camelias nunca envejecen porque tienen el don de nacer una y otra vez todos los años. Pues bien, nuestra amiga, presumía incluso con cierta soberbia de ser una de las magnificas. Lucia porte y colores poco inusuales y entre hermosas hojas verdes, sus pétalos blancos manchados de caprichosos tonos rojos la hacían luminosa, perfecta, única. Su vida transcurría uno y otro año cosechando éxitos y acomodándose en esta perfección que la vida le había regalado, era feliz.
Pero un año en su nacimiento se produjo un cambio inesperado, un cambio tan brusco que le produjo una enorme tristeza. Su color era ahora completamente blanco, un blanco plano sin matices. Ella seguía siendo perfecta en su composición con sus pétalos bien formados pero la tristeza que la invadía la hacían cada vez más opaca.
En medio de aquella situación tan injusta para ella no lograba ver una salida animosa, necesitaba encontrar algo que le ayudara, tenía que haber algo bueno en todo este infortunio, algo que ella presentía que estaba a punto de producirse…
… y entonces llegó un amigo diminuto, un amigo tan pequeño que pudo acomodarse poco a poco entre sus pétalos mientras conversaba con ella. Hablaron mucho tiempo de aquel cambio inesperado que la había sumido en una profunda tristeza y aquel amigo, le hablo de la gran belleza que podía esconderse en su nueva situación.
Aquél diminuto amigo, aquel diminuto rayo de sol de un atardecer cualquiera logró que la camelia encontrara nuevos e importantes matices de colores en su vida y se sintiera otra vez única y más fuerte que nunca.


La camelia triste
- Cuentos de camelias y otros relatos creados por abuela Cris -

Camelia Japonica - Foto de abuela Cris

martes, 27 de diciembre de 2011

Magia para 2012



Queridos amigos, querida familia, cuando llegan estas fechas todos nos enviamos mensajes llenos de buenos deseos, muy importante desear salud, dinero y amor, hasta aquí todo es correcto, pero este año nosotros estamos superando una carrera de obstáculos tan importante, que hemos tenido que echar mano de esas reservas de magia que todos tenemos guardadas en un rinconcito de nuestro corazón y nos está dando tan buenos resultados que Antonio y yo queremos regalaros un poco de la magia que nos sobra.

Abuela Cris

Fotos de abuela Cris

domingo, 27 de noviembre de 2011

Despues salió la estrella de la tarde, y más tarde la luna

...vi pasar parvadas de tordos, esos pájaros que vuelan al atardecer antes que la oscuridad les cierre los caminos. Luego, unas cuantas nubes ya desmenuzadas por el viento que viene a llevarse el día. Despues salió la estrella de la tarde, y más tarde la luna.
Juan Rulfo, fragmento de su novela "Pedro Páramo"


Estas fotos podían ser magníficas… pero la cámara no estaba en orden algo pasa no me gusta el resultado. ¡Socorro!!!!

Abuela Cris

lunes, 21 de noviembre de 2011

El rey y la reina - O rei e a raíña

Una gota de lluvia cayó sobre una hoja de camelia que estaba profundamente dormida, esta al sentir el frescor del agua, abrió sus ojos transparentes y brillantes, vio que llovía, y siguió durmiendo tranquilamente como si no pasara nada. La lluvia como reina se sintió muy ofendida y castigó a las camelias con unos fuertes chubascos durante muchos días, pero las camelias seguían durmiendo y a veces entre sueños se reían muchísimo por las cosquillas que les producía la lluvia.
La reina lluvia, triste y algo deprimida llamo al rey sol para que se quedara unos días merodeando por su reino, ella, debía escaparse unos días para pensar y curar su tristeza entre los vapores de un balneario.
El rey sol empezó dando largos paseos entre camelias de hojas muy verdes y tan brillantes que parecían zapatitos de charol y ante tanta belleza no comprendía el enfado de la reina. Siguió curioseando hasta que se dio cuenta que al lado de cada una de las miles de hojas había una especie de botoncito que parecía agrandarse por momentos dejando entre ver un montón de colores. La reina tenía que venir y ver todo lo que estaba sucediendo. El sol, soltó uno de sus potentes y largos rayos y de un solo tirón saco a la reina lluvia de su baño de vapor dejándola suavemente de vuelta en su reino.
- Ahora querida reina, debes mirar con calma tu reino y despiértalo suavemente, como tú sabes.
La reina tranquila y relajada comenzó a soltar una lluvia muy menudita, muy agradable como el vapor de un balneario y los botones de las hojas de las camelias comenzaron a romper mostrando unas flores con el matiz de colores más fascinante del mundo. Hasta los blancos tenían matices increíbles.
- ¡Camelias para la reina!-
Gritó el sol alejándose
- Disfruta unos días de tu reino, yo regresaré pronto para que descanses, a las camelias también les gusta tener un rey.

El rey y la reina -
Cuentos de camelias y otros relatos creados por abuela Cris

Fotos de abuela Cris

O rei e a raíña

Unha pinga de choiva caeu sobre unha folla de camelia que estaba profundamente durmida, esta a o sentir o frescor da auga, abriu os seus ollos transparentes e brillantes, viu que chovía, e seguiu durmindo tranquilamente coma se non pasase nada. A choiva como raíña sinteuse moi ofendida e castigou ás camelias cuns fortes chuvascos durante moitos días, pero as camelias seguían durmindo e ás veces entre soños ríanse moitísimo polas cóxegas que lles producía a choiva. A raiña choiva, triste e algo deprimida chamo ao rei sol para que quedase uns días merodeando polo seu reino, ela, debía escaparse uns días para pensar e curar a súa tristeza entre os vapores dun balneario. O rei sol empezou dando longos paseos entre camelias de follas moi verdes e tan brillantes que parecían zapatitos de charol e ante tanta beleza non comprendía o enfado da raíña. Seguiu esculcando ata que se deu conta que á beira de cada unha das miles de follas había unha especie de botoncito que parecía agrandarse por momentos deixando entre ver unha chea de cores. A raíña tiña que vir e ver todo o que estaba sucedendo. O sol, soltou un dos seus potentes e longos raios e dun só tirón saco a raiña choiva do seu baño de vapor deixándoa suavemente de volta no seu reino. - Agora querida raíña, debes mirar con calma o teu reino e espértao suavemente, como ti sabes. A raíña tranquila e relaxada comezou a soltar unha choiva moi menudita, moi agradable como o vapor dun balneario e os botóns das follas das camelias comezaron a romper mostrando unhas flores co matiz de cores máis fascinante do mundo. Ata os brancos tiñan matices incribles. - ¡Camelias para a raíña!- Gritou o sol afastándose - Goza uns días do teu reino, eu regresarei pronto para que descanses, ás camelias tamén lles gusta ter un rei.