miércoles, 23 de mayo de 2012

Caminando por Marín. Festa dos Maios 2012 "San Xulián"

Como todos los primero de Mayo, Marín se llena de color con sabor a primavera con la fiesta de los “Maios”. Este año participaron siete “Maios” y cuatro embarcaciones. No puedo faltar ni quiero perder la ocasión de fotografiar esta tradición tan popular en Marín, ese trabajo minucioso como es el de adornar a los “Maios” con flores y la construcción tan delicada de las pequeñas embarcaciones, las canciones de los niños que en nombre de los “Maios” hacen sus criticas a todo lo que se tercia y cantan sin parar  para festejar la llegada de la primavera.
 Quiero como siempre felicitar a todos los participantes, daros las gracias por  el esfuerzo que supone toda una noche de trabajo más los días anteriores de ensayos y preparativos para que todos podamos disfrutar de esta fiesta y no se pierda esta tradición que se celebra en Marín año tras año desde tiempos remotos.
Antiguamente cada año se hacían los “Maios” de manera casual con distintos nombres cada año y como siempre unos años más y otros menos, eso no ha cambiado mucho  pero desde hace unos años además de los nuevos o espontáneos hay unos cuantos ya veteranos como el “San Xulian” 24 ños saliendo, a Bbruxa, Pendelleiro, o el inolvidable Landeiras que en el 2010 cumplía 25 años y que lleva dos años sin salir y tantos otros que se van quedando en el camino. Desde aquí  mi admiración y  reconocimiento y el deseo de un buen regreso para el próximo año.

Maio San Xulián, primer premio a la corona

 
Fixérono noso avós/Tamen os seuos devanceiros/nós sentímolo orgullo/ de ser os seus herdeiros
Detalle
24 años saliendo
La gaita

lunes, 21 de mayo de 2012

Festa dos Maios 2012 - Mayo, la leyenda



Maio, a lenda

Din por aquí, que Maio naceu en Novembro.
Que ninguén se estrañe ,porque en Novembro, están todas as esencias da futura primavera e porque como todo neste mundo, necesita un tempo para facerse
 Parece ser que é fillo doutro Maio e dunha tal Abril, por iso no seu nacemento todos puideron comprobar que non era un neno nin louro nin moreno era un neno…Castaño dourado? Si, esa é a definición exacta  porque os seus cabelos tiñan os tons das follas no outono e as meixelas moi coloradas e brancas recordaban os cogomelos dos bosques, tamén din que a cor dos seus ollos mestura de verde e azul son como o mar, por iso e por outras cousas que quero contarvos, estamos case seguros que Maio naceu un outono de fai moitos, pero que moitos anos, en Marín.

Maio crece moi rápido, para cando chega Decembro xa é un neno inquedo e traveso que lle gusta rubir ás árbores e pasar horas alí contemplando o mar e os barcos. Para Febreiro xa está moi alto e xoga rodando pola herba baixo as camelias mentres, nas súas roupas, enrédanse os verdes e os pétalos, para cando se pon en pé, non cabe dúbida é todo un Maio.

Para Abril, Maio xa é un adolescente moito máis alto e espigado, xa toma certas decisións e en ocasións como esta sorprende á súa nai.
-Mamá, Preséntoche aos meus amigos, Juan, Carmen, Miguel, Antonio, Inés, Pedro e Diego, non me digas como logrei comunicarme con eles xa sei que tan só son un mes do ano e non teño o don da palabra, pero iso é o bo eles poden falar por min.-
Para cando chega Maio... O primeiro de Maio, os nenos de Marín veñen con pequenas embarcacións para cantar na festa dos Maios. E Maio déixase cubrir de verdes e flores e ata é coroado de flores e así máis alto e florido que nunca entra no seu interior un neno que canta e canta sen parar todo o que Maio lle di, tanto e tanto tempo, que se conta en Marín que un neno canso de tanto cantar dentro do maio, cantou con todas as súas forzas
“Levántate Maio de enriba de min, non vaia ser o conto que mexes por min.”


Hay una traducción en comentarios

Maio a lenda - Cuentos de camelias y otros relatos creados por abuela Cris

Caminando por Marín, atardecer en Mogor




miércoles, 11 de abril de 2012

Luna De Abril

Luna de Abril para Iago
Luna nace entre montañas por el camino de Santiago. Hace el camino al contrario, esta vez, no abrazará a Iago.
Luna juega a esconderse entre las camelias, se pasea por la huerta tan cerca, tan cerca, que Iago piensa ¿Si tuviera una escalera?... Pero Luna se da cuenta, pega un salto y se posa en el tejado.Cegados por la luz, los gatos le hacen sin saberlo cosquillas con el rabo, y Luna pega otro salto y se mete otra vez en el camino de Santiago. Pero siempre a la contra, esta vez, no abrazará a Iago. Luna sigue caminando por el camino de estrellas, caminando al contrario.

Iago la mira… ¡que guapa esta por ese camino de estrellas! ¿A dónde ira Luna caminando al contrario? Luna ya está muy alta, y caminando a la contra, a la contra se tropieza con un carro, ¡un carro de estrellas mágicas! parecen formar una cometa, ¡como la de Iago! Pero luna sigue el camino a la contra, y ya está tan alta que luna esta vez, no abrazará a Iago.
Iago ve a Luna, y luna ve a Iago… Entonces, ella decide bajar, y lo hace tan rápido rodando y rodando sin control, bajando tanto, tanto, ¡hasta el mar! Que rodando, despierta a las gaviotas. Y entre ellas, Luna ve el mar y se deja llevar. Por el camino de Santiago siempre a la contra, esta vez luna no abrazará a Iago. Porque Luna quiere que Iago vea como ella viene al mar, para abrazar esta vez, al Océano tlántico.Luna de Abril

Lúa De abril
Lúa nace entre montañas polo camiño de Santiago. Fai o camiño ao contrario, esta vez, non abrazará a Iago. Lúa xoga a esconderse entre as camelias, paséase pola horta tan cerca, tan cerca, que Iago pensa Se tivese unha escaleira?... Pero Lúa dáse conta, pega un salto e póusase no tellado. Cegados pola luz, os gatos fanlle sen sabelo cóxegas co rabo, e Lúa pega outro salto e métese outra vez no camiño de Santiago. Pero sempre á contra, esta vez, non abrazará a Iago. Lúa segue camiñando polo camiño de estrelas, camiñando ao contrario.
Iago míraa... ¡que guapa esta por ese camiño de estrelas! Onde ira Lúa camiñando ao contrario? Lúa xa está moi alta, e camiñando á contra, á contra tropézase cun carro, ¡un carro de estrelas máxicas! parecen formar unha cometa, ¡como a de Iago! Pero lúa segue o camiño á contra, e xa está tan alta que lúa esta vez, non abrazará a Iago.
Iago ve a Lúa, e lúa ve a Iago...Entón, ela decide baixar, e faio tan rápido rodando e rodando sen control, baixando tanto, tanto, ¡ata o mar! Que rodando, esperta ás gaivotas. E entre elas, Lúa ve o mar e déixase levar. Polo camiño de Santiago sempre á contra, esta vez lúa non abrazará a Iago. Porque Lúa quere que Iago vexa como ela vén ao mar, para abrazar esta vez, ao Océano Atlántico.
Avoa Cris

Luna de Abril
Cuentos de camelias y otros relatos creados por abuela Cris.
Para el 2 de Abril día mundial de la concienciación sobre el autismo.

martes, 6 de marzo de 2012

Dedicado al Grupo Escolar de Marín

Foto de abuela Cris (6 años) "Grupo Escolar 1956" - Para el día de la mujer trabajadora-

Mi hermano Jorge tenía siete años, él iba caminando todos los días a su colegio “El Grupo Escolar de Marín”

Papá tenía un trabajo muy bonito, era carpintero de ribera, es decir podía construir barcos aunque las más de las veces los reparaba.

Cuando nací mamá y papá tenían claro que mi nombre seria el de Cristina y ahora que ya tenia tres años mi nombre sonaba más por Cris

Entonces las cosas para la familia no eran fáciles y mamá pensó que podría recuperar su antiguo trabajo. Para eso Cris tendría que ir al colegio. Jorge podría llevarla de la mano él siempre cuidaba mucho de su hermana pero… tenían un problema, hasta los cuatro años no admitían a nadie en el Grupo Escolar.

Entonces mami se armó de valor y fue a ver a Doña Carmen, así era como se llamaba la profe de los más pequeños. Hablaron de mí y muy pronto empecé a ir al colegio de la mano de mi hermano.

Todos los niños y niñas progresaban adecuadamente, pero a mí me costaba mucho más. Doña Carmen que nunca se rendía trabajo y trabajo hasta que consiguió que yo fuera capaz de leer y escribir. Una mañana en clase justo el día de mi cumpleaños Doña Carmen entre enfadada y satisfecha me dice –

“Ya tienes cinco años y aun empiezas a leer ahora”

Yo muy segura de mí misma dije –

¡Yo no tengo cinco años, tengo cuatro!

Doña Carmen pregunto a mamá muy seriamente

¿Por qué me engaño con la edad de su hija?

Mamá dijo, “yo tenia que ir a trabajar, necesitaba traer la niña al colegio” ¿podrá perdonarme?

Doña Carmen abrazo a mi madre mientras le decía-

“No vuelva a mentirme jamás, cuando tenga un problema hablemos antes, pero ¿sabe una cosa? Ahora Cris es la niña más joven de la clase que ya sabe leer y escribir con tan solo cuatro años”

Doña Carmen fue una profesora para mí excelente, buena persona y con la que siempre estuve en contacto, ella vivía en Pontevedra y cuando nos encontrábamos, siempre, siempre lo primero era darnos un abrazo.

sábado, 4 de febrero de 2012

Calendario de Exposiciones, Camelias 2012

El 4 y 5 de Febrero se celebran estas dos exposiciones
III Exposición de camelias na Rocha Vella (Santiago)
y IV Exposición da camelia en Rubiáns (Villagarcia de Arousa)

En este enlace podéis ver todas las fechas y lugares donde se celebran las distintas exposiciones de camelias que se celebran este año.

De todos los que tenga documentación digital los iré publicando

lunes, 30 de enero de 2012

VI exposición de Camelias de Domaio. Una agradable sorpresa

En la VI exposición de camelias de Domio organizada por la “Asociación de mulleres Poza Da Moura” entre muchas satisfacciones, me esperaba una agradable sorpresa, un hermoso trabajo realizado por Marité que me llegó directo al corazón. Es la recreación artística de una de mis fotografías, un trabajo muy bien hecho con su toque personal y mágico. Marité muchas gracias por elegirme es un honor ser motivo de inspiración para una de tus obras.

Marité con su obra



…Y esta es la fotografía hecha por mí que también aparece en la portada del calendario de la Asociación Española de la Camelia, que este año han sido tan amables de contar con mis fotografías para los doce meses del año.

Gracias a todos, soy muy feliz por estos buenos resultados.
Besos. Abuela Cris

miércoles, 25 de enero de 2012

VI exposición de la camelia en Domaio.


Para este próximo fin de semana (28 y 29 de Enero) se organiza la VI exposición de la camelia en Domaio. No podéis perderla, hacer todo lo posible por ir, para los amantes de esta flor es ya un clásico irrenunciable y para los nuevos puedo aseguraros que os encantara visitarla y podréis disfrutar del pueblo de Domaio un lugar delicioso al otro lado de la ría de Vigo.

Besos. Abuela Cris

sábado, 21 de enero de 2012

La camelia triste


Había una vez una joven y hermosa camelia… bueno lo de joven ya es sabido, puesto que las camelias nunca envejecen porque tienen el don de nacer una y otra vez todos los años. Pues bien, nuestra amiga, presumía incluso con cierta soberbia de ser una de las magnificas. Lucia porte y colores poco inusuales y entre hermosas hojas verdes, sus pétalos blancos manchados de caprichosos tonos rojos la hacían luminosa, perfecta, única. Su vida transcurría uno y otro año cosechando éxitos y acomodándose en esta perfección que la vida le había regalado, era feliz.
Pero un año en su nacimiento se produjo un cambio inesperado, un cambio tan brusco que le produjo una enorme tristeza. Su color era ahora completamente blanco, un blanco plano sin matices. Ella seguía siendo perfecta en su composición con sus pétalos bien formados pero la tristeza que la invadía la hacían cada vez más opaca.
En medio de aquella situación tan injusta para ella no lograba ver una salida animosa, necesitaba encontrar algo que le ayudara, tenía que haber algo bueno en todo este infortunio, algo que ella presentía que estaba a punto de producirse…
… y entonces llegó un amigo diminuto, un amigo tan pequeño que pudo acomodarse poco a poco entre sus pétalos mientras conversaba con ella. Hablaron mucho tiempo de aquel cambio inesperado que la había sumido en una profunda tristeza y aquel amigo, le hablo de la gran belleza que podía esconderse en su nueva situación.
Aquél diminuto amigo, aquel diminuto rayo de sol de un atardecer cualquiera logró que la camelia encontrara nuevos e importantes matices de colores en su vida y se sintiera otra vez única y más fuerte que nunca.


La camelia triste
- Cuentos de camelias y otros relatos creados por abuela Cris -

Camelia Japonica - Foto de abuela Cris