CURIOSEANDO CAMELIAS. Este es un buen lugar para CURIOSEAR CAMELIAS, la pasión que siento por esta flor me permite disfrutar de otra gran afición, LA FOTOGRAFÍA. La gran belleza y variedad de LA CAMELIA, fue la causa del comienzo de este blog. Ella es la protagonista en los relatos cotidianos y fuente de inspiración en los CUENTOS escritos por abuela Cris. cosasabuelacris @hotmail.es
jueves, 28 de febrero de 2008
Concurso Internacional de la Camelia
lunes, 25 de febrero de 2008
ventana
sábado, 23 de febrero de 2008
El jardin - O xardín 5ª parte
El ruido que hizo la piedra fue semejante al del lanzamiento a la luna de un escaparate, la piedra tropezó con una pared invisible y reboto como un bumerán
pero… los pájaros pasaron sin ningún problema como si a ellos no les afectara.
A segunda pescuda Inés decide facela antes do amencer, o camiño tiña varios puntos de luz e xusto en fronte do estanque moi preto da magnolia existía un. A idea era chegar antes das seis da mañá. No peto levaba tres pedras que formaban parte do plan… cando estaba chegando case á altura do portal, comprobou con desesperación que o punto de luz non funcionaba, os macarrillas que frecuentan o camiño, dan patadas aos postes provocando breves cortes de luz e ás veces acaban fundindo as lámpadas. O pau da luz alzábase como un monstro entre as sombras e xusto na punta, unha lechuza cantaba pausadamente sen decatarse da chegada de Inés. Afortunadamente había lúa chea e Inés puido chegar facilmente ata o portal. Respirou fondo intentando acougar os latexados do seu corazón, afundiu a man no peto e colleu unha das tres pedras, non eran moi grandes xusto o tamaño para poder lanzalas con certa velocidade. Cunha man agarrouse fortemente ao portal e coa outra lanzou a pedra ao carreiro, xusto baixo a magnolia, o estrondo foi tan forte que os paxaros que durmían na magnolia saíron en estampida, a lechuza fixo un voo rasante desde o pau e paso xusto debaixo da magnolia. O ruído que fixo a pedra foi semellante ao do lanzamento á lúa dun escaparate, a pedra tropezou cunha parede invisible e rebotou como un bumerán pero… os paxaros pasaron sen ningún problema coma se a eles non lles afectase.
Fotos realizadas por A.Cris
Su mano aun sostiene fuertemente la última piedra dejándole marcas casi sangrantes, fue tan intenso lo ocurrido que no podía calcular el tiempo que había transcurrido, vio su reloj y comprobó eran las seis y cuarto de la madrugada, sin pensarlo más lanzó con fuerza la última piedra, esta vez, no paso nada simplemente cruzo a toda velocidad bajo la magnolia y casi fue a parar a la puerta de la casa, la barrera invisible había desaparecido, las horas de guardia simplemente habían terminado.
Desconcertada tomou unha segunda pedra e lanzouna con máis forza, o resultado foi o mesmo, un estrondo e o rebote da pedra pero esta vez o can apareceu polo carreiro ladrando mentres o gato fuxía indo parar outra vez aos pés de Inés. Chegado a un punto o can, para a súa carreira e de ladrar, os dous unha vez máis intercambian as súas miradas… Inés ladra ¡guau, guau! O can recoñece a súa autoridade como o día anterior e vaise deixándoa tranquila. A súa man aínda sostén fortemente a última pedra deixándolle marcas case sanguentas, foi tan intenso o ocorrido que non podía calcular o tempo que transcorrera, viu o seu reloxo e comprobou eran as seis e cuarto da madrugada , sen pensalo máis lanzou con forza a última pedra, esta vez, non pasou nada simplemente cruzou a toda velocidade baixo a magnolia e case foi a parar á porta da casa, a barreira invisible desaparecera, as horas de garda simplemente terminaran.
Cuentos de camelias y otros relatos creados por A.Cris
viernes, 22 de febrero de 2008
El jardín - O xardín 4ª parte
La mañana se presentaba a chubascos, el día no podía resultar mejor para mis intenciones, con la lluvia ya se sabe, la gente sale menos y yo necesitaba pasar desapercibida. Pertrechada de paraguas y chubasquero empecé a recorrer el camino que rodeaba la casa. Una luz resplandeciente anunciaba una tregua, al poco ceso la lluvia. Con cierto disimulo oteaba el muro que protegía la finca mientras afinaba el oído… por encima del muro cubierto de hiedras sobresalían algunas camelias, al fondo la magnolia… todavía recordaba la inquietante sensación que me produjo pasar bajo sus potentes ramas.
A mañá presentábase a chuvascos, o día non podía resultar mellor para as miñas intencións, coa choiva xa se sabe, a xente sae menos e eu necesitaba pasar desapercibida. Pertrechada de paraugas e chubasquero empecei a percorrer o camiño que rodeaba a casa. Unha luz resplandeciente anunciaba unha tregua, ao pouco cesou a choiva. Con certo disimulo oteaba o muro que protexía a leira mentres afinaba o oído… por encima do muro cuberto de hiedras sobresaían algunhas camelias, ao fondo, a magnolia… aínda recordaba a inquietante sensación que me produciu pasar baixo as súas potentes ramas.
De manera sorprendente un bulto negro pasa rozando mi cabeza mientras ruge ¡miauffff!!!! El gato cae a mis pies, mientras un perro asoma la cabeza por el muro, ríe más que ladra, parece un perro manso joven y divertido. Cruzamos las miradas y tras un breve espacio de tiempo, yo decido ladrar ¡guau guau! El perro sorprendido sale corriendo. Tras un silbido alguien grita ¡Tana ven! Es una voz joven, la de un chico.
De xeito sorprendente un vulto negro pasa rozando a miña cabeza mentres roxe ¡miauffff!!!! O gato cae aos meus pés, mentres un can asoma a cabeza polo muro, ri máis que ladra, parece un can manso mozo e divertido. Cruzamos as miradas e tras un breve espazo de tempo, eu decido ladrar ¡guau guau! O can sorprendido sae correndo. Tras un asubío alguén grita ¡Tana ven! É unha voz nova, a dun mozo.
Doume por satisfeita nas miñas pescudas e decido regresar a casa, non sen antes mirar de esguello á magnolia que majestuosa sobresae sobre o muro e por se alguén ousa pasar sen mirar co seu aroma faise notar.
Case ao final do camiño crúzase o carreiro que leva ao portal, se poder resistirme decido ir cara ao, a miña man no peto sostén a chave… pero non é a miña intención abrilo, sei que non debo, tras un momento de dúbida…asómome e tras o portal o espectáculo é impresionante dá medo ver tanta beleza.
Cuentos de camelias y otros relatos creados por A.Cris
jueves, 21 de febrero de 2008
miércoles, 20 de febrero de 2008
El jardín - O xardín - 3ª parte
En la llave estaba la clave pero… ¿y si alguien cambiaba la cerradura? Entonces no podría entrar. No pensaría más en eso, si la señora le dio la llave era para volver eso lo tenia bien claro… y de no ser así en sus paseos por el jardín antes de entrar en la casa había visto un par de sitios de fácil acceso, pero… ¿y si el perro la descubría? En su anterior visita lo sintió ladrar.
Ahora no le daría más vueltas, cuando llegase el momento ya se las arreglaría.
Una vez en cama su cabeza…imposible dormir… vivía cerca de la casa quizás podía o debía hacer un seguimiento, preparar el terreno, indagar, observar ¡si! no estaría mal tomar medidas, alguna precaución.
A la casa y el terreno la rodeaba un cierre no muy alto a la vez que un camino. Podría pasar por él las veces que quisiera. Solo con escuchar, Inés sacaría conclusiones.
Mañana haría la primera ronda. No le parecía muy correcto espiar aquella casa, pero si estaba dispuesta a volver era mejor estar preparada.
Seguía contemplando a chave coa que pechara o portal, tras de si quedaba aquela fermosa árbore misteriosa. Inés non podería regresar ata o mes de Abril ese era o pacto. Na chave estaba a clave pero… e se alguén cambiaba a fechadura? Entón non podería entrar. Non pensaría máis niso, se a señora deulle a chave era para volver iso o tiña ben claro… e de non ser así nos seus paseos polo xardín antes de entrar na casa vira un par de sitios de fácil acceso, pero…e se o can descubríaa? Na súa anterior visita sentiuno ladrar. Agora non lle daría máis voltas, cando chegase o momento xa llas arranxaría. Unha vez na súa cama a súa cabeza…imposible durmir… vivía preto da casa quizais podía ou debía facer un seguimento, preparar o terreo, indagar, observar ¡si! non estaría mal tomar medidas, algunha precaución. Á casa e o terreo rodeábaa un peche non moi alto á vez que un camiño. Podería pasar por el as veces que quixese. Só con escoitar, Inés sacaría conclusións. Mañá faría a primeira rolda. Non lle parecía moi correcto espiar aquela casa, pero se estaba disposta a volver era mellor estar preparada.
Cuentos de camelias y otros relatos creados por A.Cris