Mostrando entradas con la etiqueta diario escrito en 1992. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta diario escrito en 1992. Mostrar todas las entradas

viernes, 18 de febrero de 2011

El árbol mágico

Yo planté un árbol pequeño, un Magnolio ... (Febrero de 1992)

Me dijeron que no crecería mucho y lo acomodé entre camelias… pero lo que yo no sabía es que estaba plantando un árbol mágico.
Fotos de abuela Cris y del diario escrito en 1992 .

Eu plantei unha árbore pequena. Dixéronme que non crecería moito e acomodeino entre camélias… pero o que eu non sabía é que estaba plantando unha árbore máxica.
El Magnolio, Febrero 2011


Bajo sus ramas se hacen fotos. Baixo as súas ramas fanse fotos.

Se organizan siestas de invierno… Organízanse sestas de inverno...

Siestas de verano... se cuentan cuentos, se vive.
Sestas de verán... cóntanse contos, vívese

¿Me preguntas por qué compro arroz y flores?
Compro arroz para vivir y flores para tener algo por lo que vivir.
(Confucio)

jueves, 14 de mayo de 2009

Gracias a todos

Foto realizada por A.Cris, (Amapolas) 14 de Mayo 2009
Quiero daros las gracias a todos por vuestra colaboración en el corto de mi nieto.
También quiero hacer un pequeño homenaje a Antonio Vega con la primera pagina de mi diario escrito en 1992 sobre la huerta de casa, al que titule “El sitio de mi recreo” canción inolvidable para un sitio en el que nací y sigue siendo mi recreo.
En la foto podéis ver a una abuela Cris con unos cuantos años menos y con mi perrita “Nose” que vivió con nosotros 19 años.
Ginebra como ves las amapolas de mi lugar son de un rojo salmón, alguien las quería cortar para poder arar la viña pero yo las guarde para siempre en esta foto.


El sitio de mi recreo, diario escrito en 1992


domingo, 28 de diciembre de 2008

Lenda das camelias brancas

Ahora que esta terminando el año, me apetece recordar otros tiempos… Cuando aun ni soñaba con tener un blog allá por el año 1992 me regalaron una pluma y comencé a escribir casi todos los días los pequeños acontecimientos que ocurrían en la huerta. Fue entonces cuando empezó a crearse un pequeño jardín rustico que hoy día os asombrarías de lo crecido que esta todo. El diario se titula “El sitio de mi recreo” titulo de una canción muy de moda entonces. Es un libro manuscrito, con fotos y pequeños dibujos a acuarela, el acontecer diario y relatos cortos. Fue entonces cuando escribí por primera vez “La leyenda de las camelias blancas” corresponde al día 2 de Abril pagina 103.
El 28 de noviembre de 2007 la publique en este blog y hoy me apetece publicarla de nuevo en mi lengua materna, el idioma Gallego. Para todos los que le sea algo difícil entenderlo tenéis la versión en español pinchando en “Leyenda de las camelias blancas".




LENDA DAS CAMELIAS BRANCAS
Ao principio dos tempos, unha noite as moitas estrelas e novas irmás discutían e rivalizaban entre elas cal era a máis bela, e por máis que argumentaban, todas querían ser a raíña da beleza. E... !a ver quen gañaba! ¡eu brillo máis ¡ ¡eu son máis grande ¡ ¡eu mais lixeira!..... Como aquilo non era bo, e coas súas discusións rompían a paz do firmamento, a lúa interveu e quixo pór orde en todo aquel balbordo. E dixo a lúa. Todas sodes novas e belas miñas queridas estrelas e como o firmamento é moi grande poderedes reinar nel e lucir a vosa beleza, repartirvos pois e acabar a guerra. As estrelas obedientes acataron a lei nova... Unhas expandíronse cara ao norte, outras cara ao sur, outras en grupos formando ronseis de luz ... unha das máis grandes decidiu reinar preto da terra, dándonos así luz e calor provocando o crecemento de árbores de gran beleza . Outras viaxaron e viaxaron buscando sitio para lucir a súa gran luz, a súa perfección o seu branco purísimo .Contan que cansadas, un día que a estrela grande iluminaba a terra, viron unha árbore que resulto ser unha camelia, lucia gran cantidade de flores brancas e decidiron repousar nela ,durmindo as estrelas cada unha nunha flor da camelia. Ao día seguinte, xa recuperadas as forzas deron grazas á camelia e... foi entón cando se dixeron, non vos parecen estas flores un ceo para vivir nelas? Así foi como as estrelas convertéronse en camelias, desde entón as camelias brancas son as estrelas da terra, competindo coas do ceo e brillando como elas.

Cuentos de camelias y otros relatos creados por A. Cris
Fotos realizadas por A. Cris