Onte fixen esta foto desde o mesmo lugar no que os meus pais cando eu era unha nena colocaron entre dúas figueiras unha hamaca, Alí balanceabame horas enteiras vendo o mar a illa de Tambo e o outro lado da ría. Segundo ía crecendo crecían tamén os edificios de en fronte e aos poucos taparon as vistas.
Entonces tuve que crear vistas hacia dentro y aquí estamos en mi pequeño paraíso entre camelias y otras flores viendo tras este pequeño hueco el atardecer. Queda el viejo manzano único testigo de mi niñez… Siento ganas de subirme al tejado de la casa hasta donde llegan a las ramas más altas del manzano para ver juntos como antes el mar, la isla de Tambo y el otro lado de la ría al atardecer.
Entón tiven que crear vistas cara á dentro e aquí estamos no meu pequeno paraíso entre camelias e outras flores vendo tras este pequeno oco o atardecer.
Queda a vella manceira única testemuña da miña nenez... Sinto ganas de subirme ao tellado da casa ata onde chegan ás ramas máis altas da manceira para ver xuntos como antes o mar, a illa de Tambo e o outro lado da ría á tardiña..
Queda a vella manceira única testemuña da miña nenez... Sinto ganas de subirme ao tellado da casa ata onde chegan ás ramas máis altas da manceira para ver xuntos como antes o mar, a illa de Tambo e o outro lado da ría á tardiña..
2 comentarios:
Sempre podes facer unha azotea no tellado.
Eu nin con vinte azoteas podo ver o mar.
Ese es el precio "del denominado progreso", y más en este país: construcciones sobre construcciones; grúas, ruido y nos ocultan los fantásticos atardeceres como el que retrataste.
Creo que no es buena idea que te subas al tejado, Cris:))) al menos te queda tu huerta o tu jardín, yo no tengo ni éso con lo que me gustan las flores y los árboles, pero tengo ventanales inmensos en toda la casa y doy al campo, no tengo construcciones delante, por ahora:))) Besos
Publicar un comentario