CURIOSEANDO CAMELIAS. Este es un buen lugar para CURIOSEAR CAMELIAS, la pasión que siento por esta flor me permite disfrutar de otra gran afición, LA FOTOGRAFÍA. La gran belleza y variedad de LA CAMELIA, fue la causa del comienzo de este blog. Ella es la protagonista en los relatos cotidianos y fuente de inspiración en los CUENTOS escritos por abuela Cris. cosasabuelacris @hotmail.es
sábado, 21 de marzo de 2009
jueves, 19 de marzo de 2009
El tercer nieto
Hoy mientras nadaba, tuvo una experiencia nueva podía chapotear muy fuerte con los pies y las manos y mientras lo hacia sentía risas muchas risas. Se siente fuerte, esta creciendo tanto que ahora nota más cosas, siente pasos y con estos percibe olores a musgo y helechos a frutos del bosque y sonidos nuevos como de pájaros. Le gusta mucho todo lo que esta sintiendo y cada día tiene más ganas de venir a ver las naranjas, el musgo, los helechos, los pájaros y sobretodo las caras de las personas que hacen risas, muchas risas.
Ayer fue el cumpleaños de nuestra hija Cris, ella esta esperando su primer hijo al que pondrán uno de esos nombres tan bonitos. ¡Felicidades Cris!
lunes, 16 de marzo de 2009
¿Cual es mas bella?
miércoles, 11 de marzo de 2009
Una camelia llamada "Debbie"
Camelia hibrida (C.x Willianssii) "Debbie"Me gusta hacer regalos caros. Para mi un regalo caro cuesta poco dinero pero hay que comprarlos en las tiendas del cariño, amistad y agradecimiento y eso para algunos por mucho dinero que tengan es muy caro. Cuando haces uno de estos regalos nunca falla y al poco tiempo recibes otro regalo también muy caro, se nota enseguida por el envoltorio que traen de las tiendas del cariño amistad y agradecimiento.
Estos días nos llegaron dos, uno de Paideleo y otro del Hotel Cosgaya.
Paideleo nos muestra con una foto en su blog como esta de crecida y hermosa la camelia que regalamos a Leo por su segundo cumpleaños y nos regala una palabra hermosa que desconocía “a camelia de Leo chora” Paideleo quiso decir “La camelia de Leo llora de alegria mientras florece”
Estos días nos llegaron dos, uno de Paideleo y otro del Hotel Cosgaya.
Paideleo nos muestra con una foto en su blog como esta de crecida y hermosa la camelia que regalamos a Leo por su segundo cumpleaños y nos regala una palabra hermosa que desconocía “a camelia de Leo chora” Paideleo quiso decir “La camelia de Leo llora de alegria mientras florece”
Los propietarios del Hotel Cosgaya nos mandaron un cariñoso correo en el que entre otras cosas dice; Nuestras camelias,la de la casuca de mi madre,sigue igual de vaga que siempre,pienso que este año no nos dará ninguna flor, como el año pasado,y además las 6 nevadas que nos han caído este invierno le han roto 2 cañas,en vez de palante va pa tras.
La Debbie,su bonito regalo,esta mas crecida,y es mas agradecida,la coloque en un gran tiesto,con tierra especial de camelias,en la escalera que sube hacia la piscina ,un poco resguardada de tanta nieve,y ya casi empieza a florecer ,cuando este bonita le haré fotos para que la vean .
Ahora dejo aquí unas fotos recordando los días de estancia en Cosgaya en pleno corazón de los picos de Europa (Valle de Camaleño) Viaje al que ya hice referencia en su día y que recomiendo hacer a todo el que pueda, (teniendo en cuenta los tiempos que corren claro). Encontrareis aire puro, buena comida, paisajes increíbles y precios muy razonables.
La Debbie,su bonito regalo,esta mas crecida,y es mas agradecida,la coloque en un gran tiesto,con tierra especial de camelias,en la escalera que sube hacia la piscina ,un poco resguardada de tanta nieve,y ya casi empieza a florecer ,cuando este bonita le haré fotos para que la vean .
Ahora dejo aquí unas fotos recordando los días de estancia en Cosgaya en pleno corazón de los picos de Europa (Valle de Camaleño) Viaje al que ya hice referencia en su día y que recomiendo hacer a todo el que pueda, (teniendo en cuenta los tiempos que corren claro). Encontrareis aire puro, buena comida, paisajes increíbles y precios muy razonables.
Hicimos nuestro primer viaje en Mayo de 2008
martes, 10 de marzo de 2009
Cristal y mar
jueves, 5 de marzo de 2009
Lugrís, O barco en botella
Urbano Lugrís es un pintor gallego que siempre me cautivo, por su estilo y su fantasía. Muchas veces venia a Marín y Bueu y quien sabe si en aquellas visitas que de novios hacíamos al entonces museo privado de la familia Massó en Bueu nos toparíamos alguna vez con el. El museo antiguo tenía el encanto de lo personal y siempre que querías verlo un señor en la puerta, amablemente te dejaba pasar. Nos encantaba ver la magnifica colección de barcos en botella y estoy segura que Lugrís tomaría como modelo alguno ya que era amigo de la familia.
Si es verdad que existe un lugar donde todos nos encontramos más allá de la vida, yo lo buscaré y hablaré con el de monstruos marinos, de caracolas, de barcos en botella de Julio Verne y entre relato y relato lo veré pintar.
Nos casamos en 1970 y seguíamos con la idea de conseguir un barco en botella. Un día Antonio apareció con una gran botella de “Coñac 501, Carlos y Javier de Terry" y me dijo ¿tu quieres un barco en botella? Pues yo te lo hago.
En 1973 moría Lugrís y aquella Navidad el barco en botella ya estaba terminado.
Hace muy pocos días se me ocurrió hacer un pequeño relato inspirándome en el barco en botella y por esas casualidades de la vida coincide con el regalo de un libro de “Antón Patiño – Urbano Lugrís - Viaje al corazón de Océano”https://www.casadellibro.com/libro-urbano-lugris-viaje-al-corazon-del-oceano/9788495364784/1237772 un libro muy bien documentado y con laminas a color de la obra del pintor. En la pagina 86 una de las laminas lleva la siguiente nota
“Desde el balcon” Urbano Lugrís"
Mi intención era hacer un pequeño homenaje al barco en botella de Antonio, pero sin quererlo tal como empiezo el relato y por su contenido rindo homenaje también a Lugrís. Asi que a la hora de hacer la foto quise poner los dos elementos que salen en primer plano, la botella y la flor, que según un comentarista del cuadro de Lugrís es una rosa pero yo juraría que es una Camelia.
Si es verdad que existe un lugar donde todos nos encontramos más allá de la vida, yo lo buscaré y hablaré con el de monstruos marinos, de caracolas, de barcos en botella de Julio Verne y entre relato y relato lo veré pintar.
Nos casamos en 1970 y seguíamos con la idea de conseguir un barco en botella. Un día Antonio apareció con una gran botella de “Coñac 501, Carlos y Javier de Terry" y me dijo ¿tu quieres un barco en botella? Pues yo te lo hago.
En 1973 moría Lugrís y aquella Navidad el barco en botella ya estaba terminado.
Hace muy pocos días se me ocurrió hacer un pequeño relato inspirándome en el barco en botella y por esas casualidades de la vida coincide con el regalo de un libro de “Antón Patiño – Urbano Lugrís - Viaje al corazón de Océano”https://www.casadellibro.com/libro-urbano-lugris-viaje-al-corazon-del-oceano/9788495364784/1237772 un libro muy bien documentado y con laminas a color de la obra del pintor. En la pagina 86 una de las laminas lleva la siguiente nota
“Desde el balcon” Urbano Lugrís"
Mi intención era hacer un pequeño homenaje al barco en botella de Antonio, pero sin quererlo tal como empiezo el relato y por su contenido rindo homenaje también a Lugrís. Asi que a la hora de hacer la foto quise poner los dos elementos que salen en primer plano, la botella y la flor, que según un comentarista del cuadro de Lugrís es una rosa pero yo juraría que es una Camelia.
Desde o balcón viuno atracar con mestría. O capitán saltou a porto para sentar na taberna máis próxima e contemplar desde alí o seu vello bergantín. Os dous puñan fin ás súas aventuras, a tantos anos de viaxes nos que superaran infernais temporais, calmas insoportables, destinos incertos e unha vida fantástica, moita vida xuntos. Chegada a hora, o barco desaparecería, pero o capitán non estaba disposto a consentilo, el non podía separarse do seu barco. Saíu da taberna cunha botella na súa man e con paso decidido achegouse á rampla e aos poucos penetrar na auga ata os xeonllos, lavou a botella coa auga salgada e unha vez ben limpa tomou o camiño da súa casa. Aquela noite non puido durmir e antes de que amencese xa tiña posta unha especie de masilla no interior da botella e cunha barita longa moldeaba a masa dándolle forma simulando as ondas do mar e máis tarde preparou un pincel que suxeito á barita. Con sumo coidado foi dando a cor azul ultramar e logo o branco para a crista das ondas. Agora só tiña que meter o barco e para iso necesitaría un pouco de maxia... Logo duns días de pescudas, por fin puido acudir á casa dunha feiticeira famosa polos seus poderes. Sobre a mesa deixou caer unha apreciable cantidade de onzas de ouro pedíndolle a cambio que fixese un encantamento para reducir o tamaño do seu barco de tal xeito que collese dentro da botella. A feiticeira aceptou o encargo, pero antes advertiu ao capitán “unha vez feito non se poderá dar marcha atrás”. Antes do alba acudiron ao porto e tras un cantos conxuros, o barco empezou a reducir o seu tamaño ata quedar tan pequeno, que o capitán puido recollelo da auga coa palma da súa man. De regreso a casa amencía, a brisa do mar deslizábase entre os dedos da súa man que agora suxeitaban o diminuto barco, mentres, sentía unha estraña sensación de frío e calor que percorría todo o seu corpo. Xa na casa e animado pola ansiedade, rapidamente dispúxose a introducir o barco na botella... pero con desolación deuse conta que non podía facelo, os paus do barco non entraban polo pescozo da botella. Entón acudiu de novo á bruxa, pero esta díxolle que xa non tiña remedio, o conxuro non se podía modificar, pero lle deu a dirección dun artesán, quizais este home podería darlle algún tipo de solución. Así o fixo e rogoulle ao artesán que o acompañase á súa casa, alí ensínolle o barco e o problema. O artesán sorriu e empezou a traballar. Primeiro ato unhas finas cordas ás puntas dos paus do barco, logo con moito coidado preto da súa base foi cortándoos case do todo un a un ata que puido dobralos, engadindo ao corte unha potente dose dun pegamento especial e moi amodo foi introducindo o barco polo pescozo da botella, cando o tubo dentro tirou con mestría das cordas e os paus puxéronse en pé quedando xa fixos pola acción do potente pegamento. Fai xa moitos anos que morreu o capitán e no porto aínda hoxe coméntase a estraña desaparición daquel vello bergantín.
A.CrisFotos realizadas por A.cris“O barco en botella” relato creado por A.crisHay una traducción del relato en comentarios poner las dos se me hacia demasiado largo
XLV Concurso Exposición Internacional da Camelia Vilagarcia de Arousa
El pasado fin de semana se celebro en “Vilagarcia de Arousa el XLV Concurso – Exposición Internacional da Camelia”
Como siempre un 10 para la organización y los exponentes y como no, mi mas cordial enhorabuena para los premiados.
Como siempre un 10 para la organización y los exponentes y como no, mi mas cordial enhorabuena para los premiados.
El siguiente fin de semana 7 y 8 de marzo se celebran exposiciones en;
Noia III xornadas da Camelia Ría de Noia.
Albergue de peregrinos Pontevedra IV Gala de la Camelia (Camino Português) 6 y 8 de Marzo.
Monasterio deLerez (XI Memorial Antonio Odriozola) Lerez Pontevedra.
(A Guarda Pontevedra) III Mostra da Camelia do Baixo Miño.
Mas información en http://exposicionescamelia.blogspot.com/
lunes, 2 de marzo de 2009
Artesano Orfebre
Entonces no tenía taller propio trabajaba en los talleres de (Antonio Fariña) y este le propuso hacer las cigalas para el famoso “Festival de la canción de Marín”. Con la ilusión de un hombre joven (26 años) se puso manos a la obra.Después de cocer unas cuantas cigalas para poder despiezarlas mejor (y despues de darse un buen festín) hizo las plantillas al tamaño natural. La primera cigala la hizo en Bronce y viendo los excelentes resultados, hizo la de Plata y por último la de Oro.
Así siguió haciéndolas unos cuantos años mientras duro el festival que premiaba a los concursantes con la cigala de Oro, Plata o Bronce según categorías.
No doy nombres ni datos, no es este un comentario publicitario, solo quiero dejar constancia aquí de mi admiración y cariño.
Las cigalas, pertenecen a la familia de D. Antonio Moldes, Gran músico, compositor y director de orquesta. Desde aquí nuestro pequeño homenaje para este hombre que fue nuestro vecino y amigo.
domingo, 1 de marzo de 2009
Calendario de exposiciones de la camelia
http://exposicionescamelia.blogspot.com/
Intentare recordarlas con tiempo para que podáis hacer planes de visita.
Hoy algunos aun estamos a tiempo para curiosear la exposición en,
Vilagarcia de Arosa 28 de febrero y 1 de Marzo
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
